Złota Era Alfredo Di Stéfano i narodziny potęgi w Europie

Lata 50. XX wieku to bez wątpienia najważniejszy okres w budowaniu międzynarodowej potęgi Realu Madryt. W 1943 roku prezesem klubu został Santiago Bernabéu – człowiek wizjoner, który postanowił wznieść klub na najwyższy światowy poziom. Jego plan zakładał budowę gigantycznego stadionu oraz sprowadzenie najlepszych piłkarzy globu. Kluczem do sukcesu okazał się transfer argentyńskiego geniusza, Alfredo Di Stéfano, w 1953 roku. Di Stéfano całkowicie odmienił styl gry zespołu, stając się jego absolutnym liderem, mózgiem i najlepszym strzelcem.

Gdy w mid-latach 50. powołano do życia prestiżowe rozgrywki Pucharu Europy Mistrzów Krajowych (dzisiejsza Liga Mistrzów), Real Madryt zdominował je w sposób dotąd niespotykany. Drużyna napędzana przez Di Stéfano, a później także przez węgierskiego wirtuoza Ferenca Puskása, zdobyła pięć pierwszych Pucharów Europy z rzędu (w latach 1956, 1957, 1958, 1959 i 1960). Finał z 1960 roku, w którym Real pokonał Eintracht Frankfurt aż 7:3, do dziś uważany jest przez ekspertów za jeden z najwspanialszych popisów w historii futbolu, a tamta generacja na zawsze zdefiniowała Real jako klub stworzony do wygrywania na arenie międzynarodowej.